Abúrrome.
Abúrrome tanto neste cárcere de paredes amarelas que xa non sei como pasa aínda o tempo. E me sinto abúlica.
Tanto que hoxe, rompendo coa rutina estúpida que levo, decidín traer o violino para encher as horas en branco de puntiños negros que se ordenan para formar estudos, concertos, sonatas, cancións,...
Acabouse.
Canto se me vai aclarando o camiño de néboa. Xa sei por onde facer seguir os meus pasos descarriados.
Abúrrome tanto neste cárcere de paredes amarelas que xa non sei como pasa aínda o tempo. E me sinto abúlica.
Tanto que hoxe, rompendo coa rutina estúpida que levo, decidín traer o violino para encher as horas en branco de puntiños negros que se ordenan para formar estudos, concertos, sonatas, cancións,...
Acabouse.
Canto se me vai aclarando o camiño de néboa. Xa sei por onde facer seguir os meus pasos descarriados.
Comentários
por iso volto a ourense as fins de semana. para falar e romper a miña rutina de silencios.
bicos sonoros!
É curioso. Non soemos conformarnos coa voz do outro lado do fío.
Eu atopei un consolo esquecido no meu violino. Cantas son as horas e os anos que nos unen nun nó gordiano sen principio nin fin.
É o mellor amante que tiven. E eu ámoo con loucura tamén.
Que felicidade fonda e fresca dá sentirse correspondido.
:)
Graciñas polos post. Alomenos sei que tí me les.
A ver cando nos tomamos algo nunha terraza en Compostela.
Beijos doces.