Avançar para o conteúdo principal

Desaproveitar


E niso consiste todo: en desaproveitar.
Agora todo parece inagotable. O tempo, as ansias, a paixón, a intelixencia.

Pero hai algo que si noto desaproveitado: que pasa co meu cerebro? Xa non quere reflexionar, nin analizar, nin nada de nada. Menos mal que aínda se sustenta só para as actividades básicas e rutinarias.

Empúxome eu soa cara unha mediocridade angosta que ameaza seriamente con ir murchándome. E non sei se o proceso tén pórta de atrás para escapar.

Supoño que me falta amor. A súa química feroz, os seus desvaríos.
Son unha casca vacía condenada a encallar.
Etiquetas:

Comentários

tete disse…
espero non ler desesperanza no texto de hoxe. non te quero aloumiñar, non pretendo de ti máis que dicirche que me impresiona a túa capacidade de expresión e de emoción. leo o que che gusta, o amor pola música e por eses artistas que te fan feliz, que che dan ilusións. é importante sentirse amada, éo. pero hai que afondar en un mesmo e coñecerse, fronte a fronte. nunha época non atopei amor por nada. porque non o tiña dentro, xa che contei. creo que non é o teu caso. creo que o que ti chamas desaproveitar é o attrezzo cotiá da maioría. xa sei, mal de moitos...
unha aperta moi forte.

pd: cando estiven en santiago con eses amigos, pensei que te levarías xenial coa miña amiga bego. cando volva, gustaríame tomar un café con ámbalas dúas. recórdasme a ela. e iso sen coñecerte :)
22 junho, 2007
Unknown disse…
Graciñas, Teté. Non me entendas mal, adoro os teus aloumiños. Son como unha bisa lene e tépeda nas miñas pálpebras pechadas cando me ergo endurmiñada polas mañás.

O peor sempre resultan ser os extremos: non sentir ou sentir moito. Hai aínda outro paso intermedio, tamén dooroso, que é sentir moito e non ter cara a onde/quen/que canalizalo.

Ese é o meu punto agora mesmo.

Son unha corrente de auga que quere fluír pero non atopa cara a onde facer o camiño e seguir o seu curso.

Son unha pequena fera enxaulada.
Quen sabe que pode pasar.
22 junho, 2007
Bila disse…
NON TEMOS QUE SENTIRNOS CULPADAS

http://emplastoruibila.blogspot.com/2007/06/vontade.html

vou tomar zumo de mazá todos os días! ;)
24 junho, 2007
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.
5 comentários
Ler mais