Tamén sorrío, agora que recollo estas frangullas. Como cando comía os peruchos das bolas de molete do noso panadeiro de toda a vida, que só cocía unhas poucas pezas de pan para os veciños.
Sempre silbaba a mesma canción(que eu nunca souben recoñecer), con moitos vibratos e moitas florituras como cando se canta na misa.
Nunca tiven a valentía de preguntarlle que era o que cantaba cando repartía o pan pola aldea na súa furgoneta branca. Eu era moi pequena. E algo cagainas tamén. O Marcelino era como os malos das pelis. Sempre enlixado e cheo de fariña ata as orellas. Non era como o Chema de Barrio Sésamo. Nin punto de comparación.
O meu avó dicía que o pan de Marcelino era tan rico porque facía pis nas máns antes de amasar.
Sempre silbaba a mesma canción(que eu nunca souben recoñecer), con moitos vibratos e moitas florituras como cando se canta na misa.
Nunca tiven a valentía de preguntarlle que era o que cantaba cando repartía o pan pola aldea na súa furgoneta branca. Eu era moi pequena. E algo cagainas tamén. O Marcelino era como os malos das pelis. Sempre enlixado e cheo de fariña ata as orellas. Non era como o Chema de Barrio Sésamo. Nin punto de comparación.
O meu avó dicía que o pan de Marcelino era tan rico porque facía pis nas máns antes de amasar.
Comentários
o chema de barrio sésamo nunca me pareceu real, pero jaime (o panadeiro da aldeas dos meus avós) era encantador e sempre me regalaba un boliño. súa filla belén e máis eu compartiamos xeados nas festas. tempos aqueles!
graciñas por recordarmos :)
muacks!!!