Son o bicho de Kafka.
Que doorosas e imprevisibles son as metamorfoses.
Chegan cando menos contamos con elas.
Nos vacían.
Nos moen a paus, a conciencia.
Non deixan ningún resto do que somos antes, nin sequera o cascallo vello que nos daba o ser; máis nada que a intención de manter aínda a memoria do vivido.
Escoito a agulla tictac do segundeiro, e penso en que teño moi mala memoria. Por eso ás veces repito os mesmos erros.
Que o erro máis flagrante agora é non ser capaz de recoñecerme en mín mesma cando me palpo a faciana cos dedos.
Mais sei que son eu.
Esa é a maior certeza que conservo.
Porque non hai ningunha outra resposta posible.
Que doorosas e imprevisibles son as metamorfoses.
Chegan cando menos contamos con elas.
Nos vacían.
Nos moen a paus, a conciencia.
Non deixan ningún resto do que somos antes, nin sequera o cascallo vello que nos daba o ser; máis nada que a intención de manter aínda a memoria do vivido.
Escoito a agulla tictac do segundeiro, e penso en que teño moi mala memoria. Por eso ás veces repito os mesmos erros.
Que o erro máis flagrante agora é non ser capaz de recoñecerme en mín mesma cando me palpo a faciana cos dedos.
Mais sei que son eu.
Esa é a maior certeza que conservo.
Porque non hai ningunha outra resposta posible.
Comentários
Tés un post de volta no teu lar.
Saúdos mornos.
sip.
gústame o teu blog.
dende castropol - asturies, con ourense no corazón.
Graciñas por facer de meu blogue un espezo algo máis extenso.
Saúdos.