Letra Bastarda

Son o bicho de Kafka. Que doorosas e imprevisibles son as metamorfoses. Chegan cando menos contamos con elas. Nos vacían. Nos moen a paus, a conciencia. Non deixan ningún resto do que somos antes, nin sequera o cascallo vello que nos daba o ser; máis nada que a intención de manter aínda a memoria do vivido. Escoito a agulla tictac do segundeiro, e penso en que teño moi mala memoria. Por eso ás veces repito os mesmos erros. Que o erro máis flagrante agora é non ser capaz de recoñecerme en mín mesma cando me palpo a faciana cos dedos. Mais sei que son eu. Esa é a maior certeza que conservo. Porque non hai ningunha outra resposta posible.

Unha persoa que coñecín hai xa algúns anos (en plena adolescencia) regaloume as chaves para levar unha vida mínimamente coherente, con respecto a min mesma e ós outros. Díxome: Primeiro: Sabe que haberá momentos esenciais na túa vida nos que deberás manter a boca pechada. Segundo: Non digas o que non sintes. Terceiro: Non prometas o que non poidas cumprir. A ironía de todo esto é que el non foi capaz de seguir o seu propio consello. Nin eu tampouco. Que cousas...

A sensación non é nova, pero sí distinta. A friaxe inmensa, e este calor súbito, como unha chama viva que recorre as canles difusas do pensamento nas miñas sens. A forza toda para enfrontarse neste antagonismo eterno a un mesmo, e máis. Malia que non sexamos capaces de asumir que a vida é unha guerra contínua, sen cuartel, sen treguas, sen reféns. E que termos esa certeza, por máis absurda que poida parecer, tampouco resulta tan malo. Dunha forma ou outra, estamos abocados a un mesmo destino.

Non máis insurrecións. Comezo de novo a singladura. Sempre é bo poder volver a empezar.