Letra Bastarda

"Porque unha palabra túa bastará para sanarme" Mateo 8, 5-13 Escribir( che ) é un puñal no ceo. Hoxe soa.-  La Valse de Amélie , de Yann Tiersen

Morrín. Qué importan agora os beixos como prumas os dedos como hedras baixo o vestido o contorno da luz dos días perimetrando as túas costas nos lenzos o lume percorrendo os corredores da casa inflamando o vento de outono e o ceo -arrasabas todo ó teu paso. Morrín nun leito de cereixas. A couza das palabras que minten devorou ávida o meu corazón de árbore tronzado. Hoxe sona.- The Gardener , de Goldmund

As gadoupas do animal camiñáronme as entrañas - nai - con teimosía arrincaron cada febra dos meus nervios xa non podías protexerme na palma da túa man  eis, o meu sangue: ese breve reflexo enferruxado.

Nesta chuvia, ámote. No voo ingrávido dos paxaros no arrolo das noites e os días no berce e no leito. Nesta chuvia, ámote. Na tenra curva de Febreiro no intre de soidade na luz e na sombra -miñas. Nesta chuvia, ámote. No discurso calado e maino das cordas no devir deste tempo roto na memoria e no orgullo. Nesta chuvia, ámote. No ascenso e na caída na ringleira de flores amarelas na fiestra aberta no éxtase e no descanso. Nesta chuvia, ámote. No latexo insomne da cidade que arde no aroma a cociña no patio de luces na area e na onda suave nos pes núos. Nesta chuvia, ámote. Na curva durmida da túa caluga onde repouso o alento na precisión dos cabalos e das horas no lamento e no canto. Nesta chuvia toda, ámote. Aquí contigo. Ó final de todas as cousas. [Hoxe sona: Threnody , de Goldmund]

Que ás veces a noite arde na cidade vacía homes e mulleres levan prendidas muxicas /dos meus membros esparexidos na roupa e nos pés e nas éngoas desa cinsa que cae sonámbula e cobre todo ó seu paso na noite que se consume /cidade crematorio en carne viva.

Pequenas pingueiras de luz que caian por dentro como beizóns. Bágoas de esperanza que laven esta cinza e  florezan.

Pequena ícaro os teus sesos esparexidos polo cemento.