Avançar para o conteúdo principal

Couza






Morrín.

Qué importan agora os beixos
como prumas

os dedos como hedras
baixo o vestido

o contorno da luz dos días
perimetrando as túas costas nos lenzos

o lume percorrendo os
corredores da casa

inflamando o vento
de outono

e o ceo

-arrasabas todo ó teu paso.

Morrín nun leito de cereixas.

A couza das palabras que minten
devorou ávida o
meu corazón de árbore
tronzado.


Hoxe sona.- The Gardener, de Goldmund


Comentários

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!