Hai días como lousas.
Caen sobre nós con todo o seu peso, esmagándonos.
Hai días nos que nin sequera son quen de imaxinar que demos pode ser iso da felicidade.
Días-pantzer.
Días-kalashnikov.
En días como hoxe, só quero pechar forte, forte os ollos e os puños e explotar, arrasalo todo. Porque deixo de verlle o sentido ao cotián, ao esforzo constante por manter todo vivo, porque xa non me queda máis leña, máis combustible que queimar para que a maquinaria siga funcionando baixo mínimos, sequera. Son días-inanición. Días-formateo. Días-adeus.
Un puntiño que escintila e se apaga, sen ruído. Pluff.
Pero, que máis ten?
Só un puntiño. Tan pequeno, tan breve, tan fugaz... Quen podería botalo en falta?
Hoxe soa.- Silence, de Dave Thomas Junior
Comentários