 |
| Flor Garduño |
E así son:
a muller salvaxe que mora no profundo da floresta.
As especies que me poboan
adquiren formas tan diversas:
os cadernos esborranchados
a biblioteca do cuarto de arriba
o exemplar da mesiña de noite
algún instrumento por afinar de novo
o invernadoiro aberto das glicinias
as caixas de lata gastada
en que fun gardando
anacos de entradas de cine e de teatro
álbums de fotografías vellas
pequenos recortes de prensa sen data
cunchas e area
un reloxo de peto sen corda
frases soltas en anacos de papel arrincado
o folleto dunha viaxe ou dun museo
pólas de lavanda
bolígrafos coa tinta gastada
carretes de fío e agullas
madeira das mareas de inverno e pétalas secas de olor.
As cicatrices.
Vivimos todas na escuridade
nunha frondosa luz azul
intensa.
Xa non teño -aquí- medo de nada:
só de que alguén
algún día
me re-habite.
Comentários