Colossus (XV)

Nai
tiña un cesto de vimbio
co que
apañar froita á caída do sol da tarde:

os carolos
que quedaban sáns do bicho
ou dos corvos-

as mazás,
no tempo das mazás-

as uvas, as cirolas, os pexegos, os caghotes do camiño
as peras de sanxoán, os tirabeques, as xudías, as bévoras.

E os figos,
en agosto.

Para eles, o ritual
era delicado:

sempre, unha folla de
xornal vello no fondo do cesto
porque así non se mazaban.

Depositabamos un e un
despois de apañalos

pelexando aguillón a aguillón cas nésporas.


Entón, o sacrificio:

abrir ao medio cos polgares
aquela carne tenra doce
era abrir no altar da palma

a entraña encarnada
do Sagrado Corazón.


Nai
tiña un cesto feito de vimbio
co que apañabamos a froita
e as flores de Defuntos,

cada unha no seu tempo.

A horta medraba-
a herba medraba-

E as árbores.

E a súa sombra
cara ó inverno.