Nai
tiña un cesto de vimbio
co que
apañar froita á caída do sol da tarde:
os carolos
que quedaban sáns do bicho
ou dos corvos-
as mazás,
no tempo das mazás-
as uvas, as cirolas, os pexegos, os caghotes do camiño
as peras de sanxoán, os tirabeques, as xudías, as bévoras.
E os figos,
en agosto.
Para eles, o ritual
era delicado:
sempre, unha folla de
xornal vello no fondo do cesto
porque así non se mazaban.
Depositabamos un e un
despois de apañalos
pelexando aguillón a aguillón cas nésporas.
Entón, o sacrificio:
abrir ao medio cos polgares
aquela carne tenra doce
era abrir no altar da palma
a entraña encarnada
do Sagrado Corazón.
Nai
tiña un cesto feito de vimbio
co que apañabamos a froita
e as flores de Defuntos,
cada unha no seu tempo.
A horta medraba-
a herba medraba-
E as árbores.
E a súa sombra
cara ó inverno.
tiña un cesto de vimbio
co que
apañar froita á caída do sol da tarde:
os carolos
que quedaban sáns do bicho
ou dos corvos-
as mazás,
no tempo das mazás-
as uvas, as cirolas, os pexegos, os caghotes do camiño
as peras de sanxoán, os tirabeques, as xudías, as bévoras.
E os figos,
en agosto.
Para eles, o ritual
era delicado:
sempre, unha folla de
xornal vello no fondo do cesto
porque así non se mazaban.
Depositabamos un e un
despois de apañalos
pelexando aguillón a aguillón cas nésporas.
Entón, o sacrificio:
abrir ao medio cos polgares
aquela carne tenra doce
era abrir no altar da palma
a entraña encarnada
do Sagrado Corazón.
Nai
tiña un cesto feito de vimbio
co que apañabamos a froita
e as flores de Defuntos,
cada unha no seu tempo.
A horta medraba-
a herba medraba-
E as árbores.
E a súa sombra
cara ó inverno.
Comentários