Letra Bastarda

Se puidese, hoxe reescribiría o poema de Neruda que dí   "Sucede que me canso de ser hombre" . Faría meus os versos No quiero seguir siendo raíz en las tinieblas, vacilante, extendido, tiritando de sueño, hacia abajo, en las tapias mojadas de la tierra, absorbiendo y pensando, comiendo cada día. No quiero para mí tantas desgracias. No quiero continuar de raíz y de tumba, de subterráneo solo, de bodega con muertos ateridos, muriéndome de pena. mentres retorzo as mans e o nó que levo atravesado no peito faise máis e máis grande até o máis devastador desconsolo. Morro moito, nestes días. Morro. E querería vagar sen rumo polas rúas vellas da cidade, e sentir o seu arreguizo no meu. Esa cidade en ruínas que xa nunca, cinsa e vento,  volverei a habitar.

Un refuxio para escribir(che) nas marxes do día. Un universo arremuiñándose de cariño - aberto no centro mesmo de min, como un campo pespuntado de flores amarelas. A morna luz do cuarto propio, no que ollar pola fiestra sexa requisito indispensable para seguir adiante cada hora E navegar o ronsel das nubes esfareladas da tardiña cara á casa, remedio eficaz contra a tristura. Abrigarte con aloumiños do frío que augura setembro Facer café e torradas cada mañá E suspirar metade alegría metade alivio porque, alomenos hoxe- nos meus ollos e no centro do cuarto -aínda estás aquí.