Avançar para o conteúdo principal

Aninovo / Año Nuevo / New Year



Malas cheas
de luz,

canto camiño aínda por recorrer
pés espidos na neve pura.

Derrete-la tristura cada día
no voso abrazo vólvese sinxelo

casa e fogar/repouso
flor de inverno
orquídea de cariño.

Nunca a miña equipaxe
de bicos de plenilunio
pesara tan lixeiro no meu corazón
como neste día
meine freunde.

********

Maletas llenas
de luz

cuánto camino aún por recorrer,
pies desnudos en la nieve pura.

Derretir la tristeza cada día
en vuestro abrazo se vuelve fácil

casa y hogar/ reposo
flor de invierno
orquídea de cariño.

Nunca mi equipaje
de besos de plenilunio
pesara tan ligero en mi corazón
como en este día,
meine freunde.

**********

Wallets full
of light

how much road to walk on by,
stripped feet over that pure snow.

Melt all this sadness everyday
in your embrace becomes so easy

house and home/resting time
winter flower
orchid of love.

Never before my luggage
made of kisses bigger than the full-moon
got so lighter in my heart
as today is,
meine freunde.

*****

Quérovos moito / Os quiero mucho / Ich Liebe Euch!!

Comentários

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!