Avançar para o conteúdo principal

Truco de maxia

Volvín.
Pero non sei se teño algo interesante que contar, ou xa nin interesante.

Gaza e a proximidade de Febreiro van ocupando a miña cabeza, xunto cos novos certames que se van achegando tamén.

E todo o traballo que me falta para poder concorrer a eses certames.
E que non me apetece escribir. Ou non sei, ou calquera cousa.

De todas formas, toca poñerse en marcha de novo.
Ainda que preferiría que me fixeran desaparecer, como nun truco de maxia.
Etiquetas:

Comentários

Anónimo disse…
Se desapareceras... un sol apagariase, e non son queridos esa crase de eclipses. Sempre custa comezar e retomar de novo, a tod@s,todo é poñerse. ÁNIMO nesa transición do ser. Saudiños. Bicos
14 janeiro, 2009
LM disse…
os truques nom deixam de ser isso truques...melhor passar por estes momentos e voltar carregadinha de forzas.
beijos
14 janeiro, 2009
fgul disse…
Volver sempre é importante.
Gaza non deixa de ser importante.
Os certames si que non son importantes.

...e non desaparezas.
16 janeiro, 2009
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais