Avançar para o conteúdo principal

Meme "Os cinco praceres"

Lín no blog de L e M este meme e decidín entrar no xogo. A cousa vai en dicir cales son as miñas cinco cousas favoritas, os cinco praceres máis pracenteiros :)

1. A ducha de auga quente pola mañá, pola noite, pola tarde..., cando sexa.
2. As mañás de domingo na auga quente da piscina climatizada.
3.O calor da súa pel na miña, o seu beixo, cada un deles ata o infinito.
4.O arrecendo a café acabado de facer servido nunha cunca, mirando en pixama pola fiestra chea de vaho na mañá.
5.A ollada dos picariños: as miñas arelas de ser nai reflexadas neles.

Comentários

fgul disse…
e volvemos aos memes (cousa de nunca acabar), eu aínda teño pendente un do amigo Paideleo.

...queda claro que gostas do café e a auga...

Por certo; o libro xa está nas librarías non¨??
LM disse…
ummm... todo um prazer sensorial!
beijos e brigada por recolher o convite.
Mer disse…
Agora con este frío, estar entre as súas sábanas, ben tapadiña, abrazada a el, sen ter presa por levantarme cedo a mañá, e poder disfrutar perezosa da cama mentres o galo canta.

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!