Avançar para o conteúdo principal

Meme sobre o último día

A linda Mer envíame o recado de facer un meme sobre o meu último día.

Como hoxe é o meu último día de vacacións, pois... por que non prestarme á brincadeira?

Aló vou!

Que canción che gustaría escoitar?
Supoño que preferiría o silenzo, escoitar o vento, os paxaros, a Vida arredor. Que mellor canción que esa.

A que libro lle botarías un ollo?
Ao "Cantar dos Cantares".

Con quen che gustaría falar?
Con quen pasara polo camiño.

Que che gustaría comer?
Non perdería o tempo en comer.

Que farías e que che queda pendente por facer?
Pasaría unhas horas escribindo, outras tocando o violino.
Supoño que o único pendente que me queda por facer é ter un fillo, pero sería moi dooroso ter que abandonalo.


Pois este é o meu meme. O último día non debe sentirse como perda, senon como o necesario tránsito cara á Nada.

Gostaría convidar a quen queira a facer o meme, ou alomenos a plantexarse as preguntas que o compoñen. Sempre é interesante saber como nos enfrontamos á nosa propia existencia e ó fin dela mesma.

Comentários

Mer disse…
Pois gracias por aceptar a contenda.

A saber o que faríamos o último día, mellor non sabelo e seguir facendo o que queremos, debemos, sabemos... ao noso ritmo.

Bicos
paideleo disse…
Graciñas polas túas palabras agarimosas !.

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!