Avançar para o conteúdo principal

A-Lelo 334

Non é nada novo. Os instintos sobreviven en nós.

Parece que os homes son máis primarios aínda que as mulleres (é evidente, por outra parte, e tampouco é novidade).

É que, como lle dixen a un coñecido, os homes son tan sinxelos como o mecanismo dunha roda no seu eixo (co correspondente enfado do susodito polo das xeralizacións, que son tediosas, blabla..., por suposto...).

Pero a ciencia me respalda e asenta a miña afirmación desta volta.

E senon, lede isto, lede...

Comentários

Anónimo disse…
Esto tamén servirá como excusa científica para moitos primitivos ;)
ai la lelo ai la lalo
Unknown disse…
Ai, ai, si...

Boas pezas sodes os tres. :)
Xa sabedes: el que se pica,...te jodes ( que é como remataba todos os refráns moi sabiamente un amigo meu da adolescencia...).

Alberte, déboche un gin-tonic YA!

Chousa, déboche un exemplar do poemario pirataaaaaaa!

André, segue estudando duro para os exames!


Beijos impúdicos para os tres, ou para ningún...( el alcohol comienza a hacer estragosss...).

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!