Avançar para o conteúdo principal

A-Lelo 334

Non é nada novo. Os instintos sobreviven en nós.

Parece que os homes son máis primarios aínda que as mulleres (é evidente, por outra parte, e tampouco é novidade).

É que, como lle dixen a un coñecido, os homes son tan sinxelos como o mecanismo dunha roda no seu eixo (co correspondente enfado do susodito polo das xeralizacións, que son tediosas, blabla..., por suposto...).

Pero a ciencia me respalda e asenta a miña afirmación desta volta.

E senon, lede isto, lede...

Comentários

Anónimo disse…
Esto tamén servirá como excusa científica para moitos primitivos ;)
ai la lelo ai la lalo
Unknown disse…
Ai, ai, si...

Boas pezas sodes os tres. :)
Xa sabedes: el que se pica,...te jodes ( que é como remataba todos os refráns moi sabiamente un amigo meu da adolescencia...).

Alberte, déboche un gin-tonic YA!

Chousa, déboche un exemplar do poemario pirataaaaaaa!

André, segue estudando duro para os exames!


Beijos impúdicos para os tres, ou para ningún...( el alcohol comienza a hacer estragosss...).

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.