Avançar para o conteúdo principal

Un día máis

Xa só un día máis.

Por que non engancharei un contrato regular?

Hoxe fixen tantas camas que posiblemente soñe con elas na sesta.
Espero poder recuperarme do shock :D

E espero que me chames e nos vexamos e falemos, teño fe.

E paciencia.

E unha felicidade inmensa porque Benedetti tén novo libro no mercado. Haberá que engadilo á miña biblioteca que, como un fillo mimado, vai medrando pouco e pouco (grazas de novo, Carlos).


[Foto de "La Voz de Galicia"]

Hoxe sona.- Baby, I love your way, de Peter Frampton


Etiquetas:

Comentários

Mer disse…
de seguro atoparás algo mellor... e pensa positivamente... terás tempo libre para ler o libriño

unha aperta
27 agosto, 2008
Unknown disse…
Sempre tan positiva, Mer, es unha vaga de aire fresco. :)

Certo, terei máis tempo para ver ós amigos e amigas, para ler, para durmir...

Pequenos placeres insubstituibles da Vida.

Beijos
27 agosto, 2008
paideleo disse…
Ánimo co traballo.
Cóntoche que eu fixen camas en Londres e podo facer unha idea de como estás.
27 agosto, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.
5 comentários
Ler mais