Avançar para o conteúdo principal

Un día máis

Xa só un día máis.

Por que non engancharei un contrato regular?

Hoxe fixen tantas camas que posiblemente soñe con elas na sesta.
Espero poder recuperarme do shock :D

E espero que me chames e nos vexamos e falemos, teño fe.

E paciencia.

E unha felicidade inmensa porque Benedetti tén novo libro no mercado. Haberá que engadilo á miña biblioteca que, como un fillo mimado, vai medrando pouco e pouco (grazas de novo, Carlos).


[Foto de "La Voz de Galicia"]

Hoxe sona.- Baby, I love your way, de Peter Frampton


Etiquetas:

Comentários

Mer disse…
de seguro atoparás algo mellor... e pensa positivamente... terás tempo libre para ler o libriño

unha aperta
27 agosto, 2008
Unknown disse…
Sempre tan positiva, Mer, es unha vaga de aire fresco. :)

Certo, terei máis tempo para ver ós amigos e amigas, para ler, para durmir...

Pequenos placeres insubstituibles da Vida.

Beijos
27 agosto, 2008
paideleo disse…
Ánimo co traballo.
Cóntoche que eu fixen camas en Londres e podo facer unha idea de como estás.
27 agosto, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais