Avançar para o conteúdo principal

Primeira semana completa

Si, ñoras y ñores.

Esta semana vén cargadiña ata as orellas de traballo no Parador e aí estou eu, dándolo todo.

Deixarei as puntiñas dos dedos nas camas con dosel (quen carallo os inventaría?? ) e os xeonllos quedaránme negros de darme golpes coas bañeiras.

Pero as endorfinas e dopamina que o meu organismo segrega como un tolo compensa todo o esforzo.

E a sesta ata as cinco.
E os paseos pola zona vella.

E pensar en tí.

Comentários

Anónimo disse…
Intenta durmir e descansar, que o necesitarás.

A mim facíanme falla bastantes endorfinas para poñerme a tope ;)

Beijos milleiros

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.