Avançar para o conteúdo principal

Perto

Descanso dominical.

Levo unha semana algo movida, bébeda, insomne.
Agora, os efectos secundarios: a tristura, lagoa inmensa.

Non importa.
Lévote aquí dentro, onde ás veces (cando estás perto) palpuxa o meu corazón.





Hoxe sona.- Volver e En el último trago, de Chavela Vargas

Etiquetas:

Comentários

Anónimo disse…
Terás que descansar un pouco, pero xa o verás como o lograrás.

Beijos doces coma o té
03 agosto, 2008
tertulias para perogrullos disse…
Bueno, para iso o mellor e descansar e pasalo ben. Bicos
06 agosto, 2008
Paz Zeltia disse…
no se terminan esas frases con un "que me quiten lo bailado"? pues eso, el vacío y la tristeza siguen a las juergas como los lunes a los domingos: natural.
07 agosto, 2008
ángel disse…
Este comentário foi removido pelo autor.
12 agosto, 2008
ángel disse…
Gracias por el comentario que dejaste en el poema de Lucrecio que publiqué en la entrada de este mes en mi espacio, ya tuyo. Un gusto recorrer tus palbras en tu idioma plasmado sobre una estética diáfana y matizada por obras de Frida.

Saludos...
12 agosto, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.
5 comentários
Ler mais