Avançar para o conteúdo principal

Tic tac

O tempo vai pasando, conta atrás ou suma, sempre depende da perspectiva.

Concéntrome nese irse indo.
Non teño apetito, nin falla del, nin impaciencia, nin sono, nin mágoa, nin ledicia.

Alomenos, terei convidado na casa, ledicia anovada que entra pola porta e polas fiestras.
Que permaneza un anaquiño.

Que permaneza.



Hoxe sona.- Shattered, de The Cranberries

I'm trying to control myself
So please don't stand in my way
I've waited for the longest time
This is what I wanted in my way

Move over, move over
There's a climax coming in my way
[...]
Please, don't stay in my way.
Etiquetas:

Comentários

Anónimo disse…
O tempo vai pasando, pero aquelo que desexes, irase cumprindo.

Seguro que chi.


Pd: Ti ti ri ti ti
23 julho, 2008
Chousa da Alcandra disse…
Sempre me amolaron moitísimos os reloxos do tic-tac. Na casa de meus avós paternos había un de parede que non me deixaba durmir. Eu poñíalle letra a unha vehemente música "tictaquiana" e así pasaban as horas.
Por iso aceptei axiña a silenciosa dixitalidade.

Saúdos horarios
24 julho, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais