Avançar para o conteúdo principal

Fin de contrato

Para todo hai un tempo. E o contrato rematou.

Agora, tomarei alento. Descansarei.
As relacións contratuais son difíciles de levar ás veces.

Un nunca acaba conforme por completo.
E eu, parafrasándote, nunca me conformo con nada.


Hoxe sona.- What is it about men, de Amy Winehouse.

I'm nurturing, I just wanna do my thing
and I'll take the wrong man as naturally as I sing
and I'll save my tears for uncovering my fears
for behavioural patterns that stick over the years

It's bricked up in my head, it's shoved under my bed
and I question myself again: what is it 'bout men?
My destructive side has grown a mile wide
and I question myself again: what is it 'bout men?

Comentários

Con tanta cultura parece que da gusto, pero o breve, se é un contrato laboral, non sempre é bo.
Podes poñelo en inglés ou en gaélico.

Bicos multilingües
paideleo disse…
Que o vindeiro contrato sexa mellor !.
Nuevo Ícaro disse…
Pronto encontraras un curro mejor, ya veras, y posiblemente tampoco te conformes, pero así es la naturaleza humana. ¡ Viva los inconformistas! jeje
Anónimo disse…
Acabouse eso de picar bombóns...

Xa verás como lograrás o que te propós ;)

Beijinhos orquidianos
Máis sorte co próximo contrato. Por certo, son David de d´Agolada. Bicos
Unknown disse…
Grazas, David. Xa vín o teu novo blogue! Adiante con el!

Beijos!

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!