Avançar para o conteúdo principal

Día de praia...o domingo

Xa me estou frotando as mans! Mañá, toca día de praia, perfecto!

Sen Operación Bikini, sen moreno de raios UVA, con umbrella e con protección alta para o sol, ademáis do meu vestido hyppie que xa soportou todas as edicións do festival de Ortigueira ás que fun. E o sombreiro.

Adoro os días de praia.
Buscar historias nas cunchas, remover os dedos entre a area, mollar as coxas, a face, probar o sabor salgado da auga fresca coa língua nos meus beizos... Flotar...

Adoro os días de praia, a anarquía calculada das horas.
A brisa mareira, beijo de iodo, no meu cabelo alourado.
Etiquetas:

Comentários

Mararía disse…
¡Eu tamén adoro os días de praia! ¡É tan relaxante! e como dis ti, unha anarquía total!!!!!!!! Si se acabase o mundo a min que me pillara retozando nas augas salgadas!!
20 julho, 2008
Unknown disse…
Biiiiiiiiieeeeeeennnnnnn!!!

Se chega a Apocalipse, xa sabemos onde quedar :)

Beijos de area
20 julho, 2008
Chousa da Alcandra disse…
Pois a min que me pille debaixo dun carballo á sombra. Sin areas que se me metan...por onde non deben. E se hai que mollarse que sexa en auga doce.
Da praia so me gusta ver como disfruta quen me rodea. Non me chista un carallo
21 julho, 2008
Paz Zeltia disse…
a min gústame a praia só me gusta para sentar a ver o mar e pasear pola orela... e non no deio do verán coa calor. moito mellor tódalas outras estacións do ano: na primaveira co solciño acariñante, no outono cos solpores melanco´licos, no inverno co atronar das olas e o vento salgado... pero no verán, coa calor, coa xente, cos berros, coas carreiras, co sol a vingarse... non, iso aturabao de nova por aquelo do bronceado e espernexr un pouco na auga xeada. serache cousa da velles, no meu caso, no caso de chousa será sentido común

;-)

bicos salgados e cheíños de area pegándose na crema protectora
22 julho, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais