Avançar para o conteúdo principal

Catálogo da Exposición "Pés que fan andar"



Está á venda o CATÁLOGO DA EXPOSICIÓN "PÉS QUE FAN ANDAR", da que son co-autora, e que contén 18 fotografías cos seus correspondentes microrrelatos.




Para os e as que esteades interesadas/os, o seu prezo é 10€, que podedes ingresar no número de conta bancaria que vos facilitarei por correo electrónico. Os gastos de envío corren da miña man.

Hai dúas versións do libro, en castelán e en galego. Dende logo, é o agasallo perfecto se tendes algún compromiso nestas datas.

Igualmente, están tamén á venda as fotografías (acompañadas do seu relato) en diferentes tamaños (consultádeme para prezos e iso).



Podédelas ver aquí e escribir ao correo que figura na web info@animaxes.com








Etiquetas:

Comentários

Chousa da Alcandra disse…
Hai que ter ese catálogo. Xa che paso as coordenadas por mail.
(A foto da portada con eses dous cadelos pelexando lémbranme algunha película...)
08 julho, 2008
Chousa da Alcandra disse…
Carallo!, o persoal anda ausente...
09 julho, 2008
Angel Utrera disse…
Xa sabes que eu dixen si.....
Cando poidas, xa ves onde podes atoparme

Un bico
10 julho, 2008
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais