Avançar para o conteúdo principal

As miñas novas cualificacións

Je.

Acabo de recibir no meu buzón as cualificacións definitivas de acceso á universidade (outra vez). Parece de coña, pero ata iso (sendo xa licenciada) teño que ter.

A ver se alomenos me dan praza na ditosa carreira que quero. Entro na nota de corte, xustiña. Pero aí estou: no lugar axeitado no momento oportuno, supoño.

Nunca está demáis ser un pouco fedello, curiosa e inqueda.
Nunca está demáis probar a resistencia propia da nosa mente e do noso corpo, ou a dos outros...
Nunca está demáis vivir.

Comentários

Anónimo disse…
Felicidades entón.

O deseño do blogue, estou con él, pero onte tiven que ir a urxencias ó hospital e levo na cama todo o día, sen poder moverme.

Bicos.
Chispita disse…
Luego que vas hacer ahora?

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.