Avançar para o conteúdo principal

Sobre a publicación


Grazas a todos e todas por preguntar polo meu repoliño.

Aínda terei que esperar a Setembro para que chegue ás miñas mans e ás vosas. Seica que o parón do verán é importante nas librarías e por iso hai que esperar á colleita das uvas maduras :)

Así que vos manterei informados e informadas 100% en canto vaia sabendo datas e todas esas cousas das presentacións, pero despois das vacacións que teredes, ben merecidas seguramente.



Hoxe sona (aínda que non casa co post, pero me apetecía reescoitar este tema).- She's a star, de James
P.S. Alguén tén o disco Whiplash de James???? Que levante la mano! e mo deixe...

Comentários

Anónimo disse…
Boa colleita
Cuspedepita disse…
En setembro nacen as cousas boas, se non mírame a mín ! ;-)) .
Unknown disse…
Gosto moito de Setembro. É o mes perfecto, xunto con Novembro, que é para min o mes da creatividade.

Decembro tamén é un mes óptimo, senon mírame a mín :)

Beijosssssssss
E logo que tedes contra Agosto?
Mirádeme a min :)
Unknown disse…
Viva o ano enteiroooo!!!

:)

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!