Avançar para o conteúdo principal

Sobre a publicación


Grazas a todos e todas por preguntar polo meu repoliño.

Aínda terei que esperar a Setembro para que chegue ás miñas mans e ás vosas. Seica que o parón do verán é importante nas librarías e por iso hai que esperar á colleita das uvas maduras :)

Así que vos manterei informados e informadas 100% en canto vaia sabendo datas e todas esas cousas das presentacións, pero despois das vacacións que teredes, ben merecidas seguramente.



Hoxe sona (aínda que non casa co post, pero me apetecía reescoitar este tema).- She's a star, de James
P.S. Alguén tén o disco Whiplash de James???? Que levante la mano! e mo deixe...

Comentários

Anónimo disse…
Boa colleita
Cuspedepita disse…
En setembro nacen as cousas boas, se non mírame a mín ! ;-)) .
Unknown disse…
Gosto moito de Setembro. É o mes perfecto, xunto con Novembro, que é para min o mes da creatividade.

Decembro tamén é un mes óptimo, senon mírame a mín :)

Beijosssssssss
E logo que tedes contra Agosto?
Mirádeme a min :)
Unknown disse…
Viva o ano enteiroooo!!!

:)

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!