Avançar para o conteúdo principal

Promesas

Planexo facerme unha lista de promesas.
Promesas para non ferirme, para non esquecerme de mín nunca.


Planexo facelo pero sempre as considero algo inútiles, por iso de que ás veces non se cumpren.


Agora teño a vontade, pero non a lista.
Podería comezar así:


1. Non digas o que non sintes.
2. Non esixas ós demáis o que non lles vaias dar.
3. Aprende a ter a boca pechada cando che sexa útil, a pesar de que a situación requira que deas a túa opinión.
4. Non prometas o que non vaias cumprir.





Creo que é un bo comezo..., non?





Hoxe sona.- Aire, de José Mercé

Comentários

Boh, eso xa o había nos meus tempos. Dábase no catecismo e chamábanlle "propósito de la enmienda".
Sigamos pecando/errando/disfrutando/atinando.

Bicos mentras todo iso acontece
Angel Utrera disse…
Non te engañes, os bos propositos durna o que dura un caramelo a porta dun colexio, o que duro o recordo dun bo polvo nunha noite loca, o que duran os bos propositos feitos na noite de nadal...
Somos o que somos, e como somos, e o influxo dos xenes, e incuestionable, ninguen cambia
Anónimo disse…
Seguro que será un bo comezo, chi chi.
Cuspedepita disse…
Si, é un bo comezo, sobre todo porque dis "para non esquecerme de min nunca" ¡Que difícil é iso co faciliño que parece! ¿verdade?

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.