Avançar para o conteúdo principal

Novo blogue

Vos presento EN CONSTRUCCIÓN , o meu novo blog (paralelo).

Consistirá na bitácora do día a día do nacemento dun proxecto literario humilde que teño remoéndome os miolos (será o calor do verán).

A ver en que remata o experimento.

Comentários

paideleo disse…
Non sei de onde sacas tempo para traballar tanto.
Unknown disse…
Pois precisamente diso mesmo: de non ter emprego remunerado :D

E como son un fervello, teño que facer cousas todo o tempo, senon rebentaríame a cabeza, seguro.

:)

Hoxe mesmo teño unha entrevista de traballo, a ver que pasa. Cruzade os dedos e pedide por mín.

Un saúdo agarimoso!
d´Agolada disse…
Pois haberá que ver que tal está. BIcos
Anónimo disse…
Alédame o proxecto ;)
paideleo disse…
Pois que tiveses sorte coa entrevista.
Mararía disse…
Vou a ver En Construcción.
Paz Zeltia disse…
Que disfrutes moito a creación do blog e da historia que medrará nel.
(E espero que tiveras sorte na entrevista)

:)
En Construcción gústame, entre outras cousas, debido a que ainda non lle colgaches vídeos. Irei pola obra, pero falarei por estoutro lado.

Beijos
Unknown disse…
Non haberá vídeos!!!!
Vas vir á presentación do sábado que vén?????

Porfiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!!!!!!


Beijosmil!

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!