Avançar para o conteúdo principal

De novo, Marioliña vai de voda

Outra vez (este ano son como unha peste) vou de voda esta fin de semana. A voda en si xa supón un severo inconvinte para mín, que non me gusta comer nin pasarme horas sentada, e menos con xente coa que non vou ter tema de conversa.

Outro dos factores en contra é a vaga de calor que me vai derreter os miolos (seguramente, entr outras partes da miña constitución e do meu humor) en Extremadura (adoro Extremadura, lo prometo, pero o mercurio marcando máis de 32º me supera...).

Outro dos factores en contra... non hai máis factores en contra. É só espírito combativo. :)

Vou aproveitar o aire acondicionado para escribir unha ideiña que se vén formando na miña cabeciña rebulideira dende hai un tempo.

Comentários

Cuspedepita disse…
Veña, sé optimista, verás como o pasas ben :-)
Os factores en contra, se só son eses, non son tan importantes.
Cruzo os dedos para que atopes "factores a favor " tamén ;-)
Biquiños
Unknown disse…
Jeje... Non gosto das vodas porque me parecen algo fermoso que non chegarei a ter, igual que os nenos.

A envexa é moi mala :D

Pero o da calor é completamente certo: estamos a 34º.

Uff.

Xa vos contarei que tal.

Beijos
Anímate; seguro que de postre poñen unha torta do Casar...

Moito ánimo!
Anónimo disse…
A abanicarse toca, coas servilletas

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!