Avançar para o conteúdo principal

Flores, gromos, Rubik

Todo florece arredor.

Case dá vertixe ver como outro ciclo comeza. Pero é tan lindo volver a empezar, sempre.

Pediría poder volver a empezar de novo moitas cousas, pero confórmome co que levo andado. Co que non me conformo é co que teño agora por facer, non acaba de encaixar, non acabo de encaixar, que sensación tan familiar...

Supoño que vivir é, en parte, como o cubo de Rubik : atoparlle o xeito e darlle ata conseguir que as cores casen.

Como todo o que florece arredor, dentro e fóra da fiestra.


Hoxe sona.- Playground Love, Air

Comentários

d´Agolada disse…
si tes razon esta entrada está mellor que a anterior. Moitas grazas por visitarme, espero que o sigas facendo, eu dende logo si que o vou facer.
Unknown disse…
Grazas por querer visitarme, quizais algún día faga un bo té para reunirnos todos e todas.

Agrego a túa dire ás cartas náuticas.

Saúdos!
Ás veces é cuestión de combinar.
Con todo, se percibes a beleza das flores e maila "lindeza" de volver empezar...podemos concluir que a miña prescripción foi correcta. (Terei que subir as tarifas).

Por certo, eu o te...con moito azúcar.

Beijos azucarados

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.