Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte. É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben. Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora. E que morra o conto . Viva!
Comentários
as veces, mirando a tele, renego de todo. pero miro ó meu carón e sinto pureza.
iso che desexo. cada día. cada día.
bicos, ruliña!!!
Ó meu redor tamén entrelazo as máns con quen me quere e con quen amo.
E o mellor de todo é recoñecer ese amor.
Senon, que sentido tería a vida?
Beijos cheos do amor profundo e da música do Universo!!