Avançar para o conteúdo principal

As Portas


para cada porta
[da cidade]
tecéranse coroas
de dente de león
passiflora
e rododendro.

as mulleres cosían
unha a unha
as flores
en pólas elásticas
de mirto.
[de "na cidade", poemario sen edición, m.n.soutelo]

Comentários

tete disse…
e non chegara a morte. senón a primavera.
sonche outra cando as cores me cegan. máis animal, máis sensual (de sentidos). cómenme por dentro.
eu déixome.
moitos bicos.

pd: tes un amplo poemario desexando (?) ver a luz. encántame ser espectadora das túas verbas, mariola.
Unknown disse…
E a min que o sexas.

E que as cores fagan abrollar a túas sensualidade durmida.

Nunca te rindas ó monocromatismo.

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!