É agora, con todos estos anos apolitados nas cóstas, cando decido que xa vale, que hai que poñerse en marcha, espertar e ir abrindo os ollos de pouquiño, devagar.
Como cando entra luz da mañá pola fiestra os domingos e un pensa, debaixo da roupa morna da cama, que xa lle vale ó Sol, que que é iso de non respetar nada.
Se todos os deuses de todas as relixións decidiron descansar nalgún intre, por qué non deberían facelo tamén os mortais?
Como cando entra luz da mañá pola fiestra os domingos e un pensa, debaixo da roupa morna da cama, que xa lle vale ó Sol, que que é iso de non respetar nada.
Se todos os deuses de todas as relixións decidiron descansar nalgún intre, por qué non deberían facelo tamén os mortais?
Comentários
moitos bicos, preciosa mariola!!!
O meu desexo de durmir choca co meu desexo de actividade. Que contrariedade en mín mesma.
Eu non soño con máis tempo que con este. Porque é o tempo que existe. E é o tempo que me comprace.
Cóidate.