Letra Bastarda

Case non lembraba o gustiño que dá pasarse horas e horas tocando, sen ninguén que me moleste nin me interrompa.

Estou recuperando as ganas de vivir :) E a dureza nas puntas dos dedos.

Creo con máis firmeza no que quero para esta vida.

Haina que ir tecendo e destecendo, como Penélope, como as polifonías interminables das partitas de Bach.

Cos dedos seguros e firmes e atendendo á intuición.

Comentários

tete disse…

porei bach esta tarde, mentres mire ó mar.

13 junho, 2007

Unknown disse…

Bach ou Paganini, ou Massenet, ou Smetana, ou aínda Win Mertens ou Tiersen.

Ao mar todo lle cae ben.

Dalle recordos da miña parte.

13 junho, 2007

tete disse…

pois se o deixas a miña elección, caerán yann tiersen e george winston.

para apacigualo, que ven revolto.

13 junho, 2007

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción. Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte. É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben. Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora. E que morra o conto . Viva!

Ler mais