Avançar para o conteúdo principal

Tipoloxías do vento

Non sei como é o proceso, nin cal foi o momento primeiro en que me decatei de que, de novo, voltou a cambiar o vento.

É curioso como un cambio no noso entorno pode trastornalo todo, por moi leve que sexa.

A pena é que sempre teña que esperar a que os ventos cambien para poder cambiar eu.

Comentários

tete disse…
teño un amigo marabilloso. vive fóra daquí hai xa 5 anos. hai tempo, cando estudiabamos en Santiago (marabilloso paraíso), regaleille un poema e unha foto que falaban dun xirasol. porque me gustan esas prantas que seguen o descorrer do sol. que cambian soas, sen precisar vento nen alento. só sol.
sonche unha delas, tamén. pero o vento tamén me fai cambiar.
moitos bicos, mariola!
Unknown disse…
O que eu preciso non é o vento en si, senon que veña ó meu favor. Ás veces, por moito que desexemos o cambio, non hai o substrato preciso para el. Debe madurar, acadar as condicións necesatias para poder desenrolarse con normalidade.

Non sempre hai que forzar o cambio porque, en sí, non é máis que o culme dun proceso máis ou menos longo.

E niso é no que eu ando.

Beijocas, Teté...

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!