Avançar para o conteúdo principal

Camerawoman


Aínda non se sabe.
Ás veces se pasa á acción axiña.

No meu proceso, malia que algo máis lento que o que soe entenderse como psicolóxicamente aceptable, sempre hai unha resolución final.

Non me importa o que digan moitos. Non son covarde nin me falta capacidade de decisión. Nin estou trastornada, alomenos non máis que a media de loucura xeral na poboación.

Aínda non se sabe, ou poida que si.

Ás veces, paso axiña os meus pensamentos á acción e se desencadean miles de reaccións e consecuencias , moitas delas previstas, outras non.

Poida que si, pero xa non importa.
É esta FRIDA aberta no peito a que me dá pulos.

Comentários

tete disse…
as palabras dos outros son so iso. palabras. os desexos, as necesidades de expresión que temos dentro son actos. realidades frente a semántica. segue a realidade, porque é a que te colmará... ou, ó menos, a que o tentará.
moitos bicos e adiante!!!
Unknown disse…
Non creas iso de que as palabras son só palabras. Aínda que só sexan letras ordenadas dunha forma determinada, o perigoso delas é a intención que as fai nacer.

É esta sede a que non me deixa colmarme.

Graciñas polos teus posteos. Son como auga de Maio.

Unha aperta.

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!