Avançar para o conteúdo principal

Mensagens

A mostrar mensagens de abril, 2007
23047 A solución non está nestes muros infranqueables que construímos ás présas para isolarnos porque o que nos calma só é ver aberto o horizonte. [De "Código (po)Ético", M. Nieves Soutelo]

Un, dous e...TRES!

Cancelar as débedas adquiridas

Nunca sabemos como chegamos a ese punto, pero sucede que un día atopamos un monte de débedas adquiridas co tempo e non sabemos como solventalas todas para poder avanzar. Non me refiro a débedas económicas soamente (que tamén), senon que falo de todas as débedas: as morais, as afectivas... Todas esas débedas que fixeron tanto dano e que, por descoido ou por descoñecemento, fomos creando e deixando atrás ó noso paso. Porque , qué dúbida cabe? Deixar contas pendentes nos conecta con aquilo que non quereriamos ter que deixar definitivamente fóra das nosas vidas, xamáis. Que escuro e estúpido egoísmo alimenta as nosas carencias.

Por fin...

Siete hospitales públicos de Cataluña impulsan el parto natural no medicalizado El hospital Clínic habilitará cinco salas especiales para alumbramientos naturales ANA PANTALEONI / DAVID CASALS - Barcelona - 17/04/2007 Cada vez son más las gestantes partidarias de un parto natural sin medicalización, una posibilidad que hasta hace pocos años no se contemplaba en la mayoría de maternidades de titularidad pública. Esta nueva propuesta la ofertan ahora dos centros de la red pública catalana: el hospital Clínic de Barcelona y el de Santa Caterina de Girona, que cuentan con instalaciones específicas para este tipo de alumbramientos, más amplias y diáfanas que las salas de parto tradicionales. También ofertarán partos naturales otros cinco hospitales de la red pública catalana. Hasta ahora, se cuentan con los dedos de la mano las iniciativas destinadas a introducir el parto no medicalizado en los propios centros sanitarios, algo de lo que el hospital Huércal-Overa de Almería es pionero. Poco ...

Hedreando

O termo non é do máis correcto, entre outras cousas porque non creo nin que exista. Pero é o que mellor expresa a miña situación agora mesmo. Como a hedra, apodérome dun espazo arredor de mín que estaba vacío, e fabrico a miña propia expansión. Sigo ó Sol, e ó seu pulso interno. Contráiome e expándome. Como un latexo que palpuxa incesante.