Avançar para o conteúdo principal

Cancelar as débedas adquiridas

Nunca sabemos como chegamos a ese punto, pero sucede que un día atopamos un monte de débedas adquiridas co tempo e non sabemos como solventalas todas para poder avanzar.
Non me refiro a débedas económicas soamente (que tamén), senon que falo de todas as débedas: as morais, as afectivas... Todas esas débedas que fixeron tanto dano e que, por descoido ou por descoñecemento, fomos creando e deixando atrás ó noso paso.
Porque , qué dúbida cabe? Deixar contas pendentes nos conecta con aquilo que non quereriamos ter que deixar definitivamente fóra das nosas vidas, xamáis.
Que escuro e estúpido egoísmo alimenta as nosas carencias.

Comentários

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.