Letra Bastarda

 E así foi. De tanto chamar por ela, acabou chegando. Unha semana e dous días con síntomas recoñecibles (coido que xa antes dese período había algo pululando polo organismo) da covid-19. A canseira mental, máis que a física, é imponderable (un 9/10?). Nin ler, nin escribir, nin nada (ata hoxe, e dende as festas de Nadal, sen sentar á mesa diante do PC). Só durmir, durmir 12 horas ou máis.  Ver ás amizades, tanto tempo despois, tivo unha contrapartida. A ledicia nun mundo capitalista sempre é así: cotiza en bolsa, contrátase con miles de condicións redactadas en letra minúscula -case microscópica- que nunca lemos con detemento, hai que pagala. Nada sae gratis.  Así e todo, ampliei o meu catálogo. Rapei a noca.  Perdín peso, de novo. Dixéronme que me botaran de menos, moito, e que tiña un aspecto fantástico. Estiven de picnic na praia á hora do aperitivo cun Aperol-spritz  nun chiringo a pe de mar nunha enorme mesa de madeira de superficie retorta na que as copas ...