Hai días como lousas. Caen sobre nós con todo o seu peso, esmagándonos. Hai días nos que nin sequera son quen de imaxinar que demos pode ser iso da felicidade. Días-pantzer. Días-kalashnikov. En días como hoxe, só quero pechar forte, forte os ollos e os puños e explotar, arrasalo todo. Porque deixo de verlle o sentido ao cotián, ao esforzo constante por manter todo vivo, porque xa non me queda máis leña, máis combustible que queimar para que a maquinaria siga funcionando baixo mínimos, sequera. Son días-inanición. Días-formateo. Días-adeus. Un puntiño que escintila e se apaga, sen ruído. Pluff. Pero, que máis ten? Só un puntiño. Tan pequeno, tan breve, tan fugaz... Quen podería botalo en falta? Hoxe soa.- Silence , de Dave Thomas Junior
Es gibt kein Haben, nur ein Sein, nur ein nach letztem Atem, nach Ersticken verlangendes Sein. [F. Kafka] Non existe o Ter, senon o Ser, un só Ser esixente ata o último alento, ata o afogo [F.Kafka]