Flor Garduño E así son: a muller salvaxe que mora no profundo da floresta. As especies que me poboan adquiren formas tan diversas: os cadernos esborranchados a biblioteca do cuarto de arriba o exemplar da mesiña de noite algún instrumento por afinar de novo o invernadoiro aberto das glicinias as caixas de lata gastada en que fun gardando anacos de entradas de cine e de teatro álbums de fotografías vellas pequenos recortes de prensa sen data cunchas e area un reloxo de peto sen corda frases soltas en anacos de papel arrincado o folleto dunha viaxe ou dun museo pólas de lavanda bolígrafos coa tinta gastada carretes de fío e agullas madeira das mareas de inverno e pétalas secas de olor. As cicatrices. Vivimos todas na escuridade nunha frondosa luz azul intensa. Xa non teño -aquí- medo de nada: só de que alguén algún día me re-habite.
Es gibt kein Haben, nur ein Sein, nur ein nach letztem Atem, nach Ersticken verlangendes Sein. [F. Kafka] Non existe o Ter, senon o Ser, un só Ser esixente ata o último alento, ata o afogo [F.Kafka]