Colossus (XIII)

Dar nome ao oco
ao fragmento
á grampa metálica da sutura, ao
van hermético e silencioso
á hemorraxia enzoufada pola roupa branca e as pernas
a ese espantosísimo azul

cada vez máis inmenso

á fenda da nordesía
á liña invisible e finísima que percorre o gume do bisturí

a todo o que arde
e morre.


Nomealo.
Darlle o teu nome.


A nostalxia é un extenso páramo triste.