Letra Bastarda

E así, un aire de cinza e follas vellas contórnanos e camiñamos. Preferimos non voar nestas ás sen pó e tatuadas e sen escamas  irisadas  man a man ó contraluz na outonía as nervaduras do corpo xacen nas gabias á intemperie os pés cantan e dóense predictos polos pasos os nosos ósos húmidos pobóanse de crisálidas mortas e as bocas as nosas bocas comestas de insectos transparentes comestas de palabras - as nosas - comestas de odio e agónicas e de desidia falan sobre os anos  e en silencio.     E a cinza e o aire e a casa e as follas contórnannos e non voamos e so amamos estas ás rotas e a perda do plan felizmente trazado e a fraga asulagada e o camiño que teima sempre con traernos de volta. Hoxe soa.- Iguazú , de Gustavo Santaolalla