Letra Bastarda

Nesta chuvia, ámote. No voo ingrávido dos paxaros no arrolo das noites e os días no berce e no leito. Nesta chuvia, ámote. Na tenra curva de Febreiro no intre de soidade na luz e na sombra -miñas. Nesta chuvia, ámote. No discurso calado e maino das cordas no devir deste tempo roto na memoria e no orgullo. Nesta chuvia, ámote. No ascenso e na caída na ringleira de flores amarelas na fiestra aberta no éxtase e no descanso. Nesta chuvia, ámote. No latexo insomne da cidade que arde no aroma a cociña no patio de luces na area e na onda suave nos pes núos. Nesta chuvia, ámote. Na curva durmida da túa caluga onde repouso o alento na precisión dos cabalos e das horas no lamento e no canto. Nesta chuvia toda, ámote. Aquí contigo. Ó final de todas as cousas. [Hoxe sona: Threnody , de Goldmund]

Que ás veces a noite arde na cidade vacía homes e mulleres levan prendidas muxicas /dos meus membros esparexidos na roupa e nos pés e nas éngoas desa cinsa que cae sonámbula e cobre todo ó seu paso na noite que se consume /cidade crematorio en carne viva.