Cada día. Eses versos, uns versos concretos, como mil inmensas físgoas no interior. Eis o silencio e as horas, percorréndome o sangue como cabalos desbocados, rinchándome a carne. ...pero yo ya no soy yo, ni mi casa es ya mi casa . (F. García Lorca) Nosotros , los de entonces, ya no somos los mismos. (P. Neruda) Toca regresar. Limpar e airear os cuartos. Pintar de novo as paredes e refacer a vida entre elas. Amontoar todo (libros, roupa, louza, fotos, azos) en caixas de cartón sen rotular. ...Non volvín en todos estes anos. Que pantasmas serán as que me agarden dentro? Teño medo e dor. E, nisto tamén, estou soa.
Es gibt kein Haben, nur ein Sein, nur ein nach letztem Atem, nach Ersticken verlangendes Sein. [F. Kafka] Non existe o Ter, senon o Ser, un só Ser esixente ata o último alento, ata o afogo [F.Kafka]