Gardo un monstro dentro
que
non sempre
adormenta.
Percórreme –
ás veces
dunha furia viscosa
e sucia
ás veces
dun lume hostil
que devora as noites.
E fai caír a luz
no prato
e na sombra
E a miña voz resoa –
e somos, de sócate, un monte aberto.
Pero nada se derrumba
e cos meus ollos mírame
en silencio –
como se, en realidade,
fose el, inimigo,
o único punto
no que apoiarme.
Comentários