O bo de remexer entre as cousas que se van acumulando no meu estudio é que, de tanto en tanto, aparecen versos esborranchados en follas soltas, sen datas nin porqués. Hoxe atopei dous poemas que escribira no aniversario do Prestige, para un recital que se organizara no Teatro Principal da Estrada. UN Non soubemos apreciar a beleza da catástrofe en branco e negro como no cine clásico. Tódolos días, á hora de xantar tocaba sopa de bágoas con fideos que se nos atragantaban como alfinetes miúdos de saber que hai veces nas que un perde o que é seu pola ignorancia consciente doutros. Non puidemos entender a beleza dos cormoráns plastificados mortos de esforzo e de frío e de veleno nin a esvaradía suor das sepias nas caras descompostas dos homes nin a estraña cacofonía dos ventos terra adentro que se levaban os berros de todos máis alá de poder ser oídos. Estaremos sempre condenados a gardar o loito porque non soubemos nin comprendimos a beleza do negro sobre o m...
Es gibt kein Haben, nur ein Sein, nur ein nach letztem Atem, nach Ersticken verlangendes Sein. [F. Kafka] Non existe o Ter, senon o Ser, un só Ser esixente ata o último alento, ata o afogo [F.Kafka]