Sinto o tremer da montaña, do cataclismo interior que a recorre, veta a veta, como un verme de ferruxe e couza. Que axiña (me) esqueciches. O pequeno espazo que tímidamente habitaba o meu corpo -no teu corpo- esluíuse e desapareceu. Poida que toda esta felicidade sinxela de hoxe non sexa máis que unha miraxe que veña atormentar o meu sono fatigado, alporizado de pingas de suor e perda ó espertar. Toda esta taquicardia sen sentido de cabalo a galope. Extenuada. Ó límite. Apenas (me) queda un remorso de auga salgada baixo o embigo, peroliñas tristes e gastadas, un fin cincento de palabras e promesas que penduran boca abaixo. Que axiña (me) esqueciches ti, que te xuraches non facelo. Abur, abur, bonequiña rota.
Es gibt kein Haben, nur ein Sein, nur ein nach letztem Atem, nach Ersticken verlangendes Sein. [F. Kafka] Non existe o Ter, senon o Ser, un só Ser esixente ata o último alento, ata o afogo [F.Kafka]