Sentir

Sentir o verso
como unha incesante Nada.

Unha vasta extensión vacía e intransitable
que o devora todo
que me devora a min
e ás árbores

enchendo o aire dunha pesada
derrota.

Camiñar o verso
sabendo que non perdurará
-nin el nin ningún de nós, téno
por seguro-

ningunha pegada no caderno
ermo,
cicatriz afogando na pupila.

Explotar(se) o verso
nun punto entre a boca e o baixo ventre
atascado
maltratado e ferido

ser vez e consecuencia
da dor e da orixe

mentres se vai o día
en sombras na porcelana
escorregando pola pel azulada
cada noite

despois do ritual consentido e resurrector do baño.

[a imaxe sae de aquí]