Sentir o verso como unha incesante Nada . Unha vasta extensión vacía e intransitable que o devora todo que me devora a min e ás árbores enchendo o aire dunha pesada derrota. Camiñar o verso sabendo que non perdurará -nin el nin ningún de nós, téno por seguro- ningunha pegada no caderno ermo, cicatriz afogando na pupila. Explotar(se) o verso nun punto entre a boca e o baixo ventre atascado maltratado e ferido ser vez e consecuencia da dor e da orixe mentres se vai o día en sombras na porcelana escorregando pola pel azulada cada noite despois do ritual consentido e resurrector do baño. [a imaxe sae de aquí ]
Es gibt kein Haben, nur ein Sein, nur ein nach letztem Atem, nach Ersticken verlangendes Sein. [F. Kafka] Non existe o Ter, senon o Ser, un só Ser esixente ata o último alento, ata o afogo [F.Kafka]