O outro día tiven unha fantástica conversa sobre o silencio, sobre aquelas cousas que traen silencio ó noso interior axitado e que van unidas á felicidade con costuras firmes. As cousas esenciais. As cousas insubstituibles e que nos constrúen peza a peza. Falabamos do silencio nunha consulta rutineira na que, ademáis de preocuparse pola miña saúde física actual, me preguntaron polo meu habitual estado de ansiedade ( vas mellor?, medra a sensación de nerviosismo?, durmes ben? ) e polas chaves esenciais do ( meu ) proceso de creación, neurose tan querida... Falabamos do pouco respecto que sentimos polo silencio, por pasar tempo con nós mesmos e aprender a aturarnos e a entendernos, como paso fundamental para que os demáis poidan facelo e viceversa. Que vivimos saturados de ruído para evitar ter ese encontro íntimo co noso interior abafado, desconectando da nosa natureza. Falabamos do marabilloso de correr baixo a choiva, da sensación dos pés descalzos na area, na herba, na terra que nos ...
Es gibt kein Haben, nur ein Sein, nur ein nach letztem Atem, nach Ersticken verlangendes Sein. [F. Kafka] Non existe o Ter, senon o Ser, un só Ser esixente ata o último alento, ata o afogo [F.Kafka]